Του Βαγγέλη Μωυσή
Mισάνοιχτο δίπλα μου, ένα κιτρινισμένο παλιοκαιρισμένο βιβλίο: «Με το χαμόγελο στα χείλη», του Γεωργίου Θ. Γρηγορίου, Εφέδρου Λοχαγού. Εκδοτικός οίκος; Μπα... Κάπου είδα μια σημείωση για «μονοτυπικόν-τυπογραφικό συγκρότημα Τ.Ρούτση & Σία». Έκδοση 1962.
Σκέφτομαι: Πόσα χρόνια, ψάχνουμε κάθε 28η Οκτωβρίου αφορμές για να μαλώνουμε.
Άλλοτε, «επιτρέπεται οι αλλοδαποί μαθητές να κρατούν την ελληνική σημαία»; Κι αργότερα: «Να γίνονται παρελάσεις ή όχι;»
Αποπροσανατολιστικοί καυγάδες…
Άλλοτε πάλι, θυσιάζουμε τη γνώση της ιστορίας, στο βωμό των μηνυμάτων της και των ερμηνειών του «ΟΧΙ»: Είναι «όχι στην εισβολή των ξένων», άρα οι μετανάστες είναι κακοί; Είναι «όχι στους αποικοκράτες», άρα …πετάξτε τους τροϊκανούς στη θάλασσα και ψάξτε «προδότες» να κρεμάσουμε; Είναι εθνική ενότητα, αλλά οι μισοί μπορούμε να ενωθούμε εθνικά καλύτερα εναντίον των άλλων μισών;
Και η Ιστορία ρε παιδιά;
Πρέπει να περιμένω τάχα, κάποιον...
...Παπούλια, Σαμαρά, Βενιζέλο, να μου θυμίσει στις 28 Οκτωβρίου τη «δύναμη της ελληνικής ψυχής»;
Περιμένω άραγε, κανέναν Μιχαλολιάκο, ή Καμμένο να ξυπνήσουν τον πατριώτη μέσα μου;
Περιμένω μήπως, τον κάθε Τσίπρα, ή την κάθε Παπαρήγα, να μου δείξουν τον δρόμο της εξέγερσης; Τι γιορτάζουμε γαμώτο; Την Οκτωβριανή Επανάσταση ή τις γκιλοτίνες στο Παρίσι;
Την ιστορία βρεεεε!!!! Γιατί επιτρέπουμε να ξεχνιέται η ιστορία; Πως το επιτρέπουμε;
Εεεε δασκάλοι! Εεεεε γονιοί!!!
Μας ακολουθούν παιδιά! Ανήψια! Φυντάνια! Τι ιστορία τους διδάσκουμε;
Τους μαθαίνουμε να λεν «Ελλάδα» και ανασαίνουν υπερηφάνεια για τα γονίδια τους; Ή τους μαθαίνουμε μόνο να ντρέπονται για το σήμερα;
Τους μαθαίνουμε τα γεγονότα; Τι εστί Καλπάκι; Τεπελένι; Κορυτσά; Τους μαθαίνουμε τι ήταν η μεραρχία «Τζούλια» και ποιοι την κατατρόπωσαν; Ξέρουν τι πάει να πει, γυναίκες ηπειρώτισσες ξαφνιάσματα της φύσης; Κρυοπάγημα; Ματωμένο αμπέχονο; Ακίνητα χακί κορμιά σε χιονισμένο τοπίο;
Δεν αφορά ετούτη η μέρα, μήτε τους πολιτικούς, μήτε τους πολιτικάντηδες!
Εμάς αφορά. Τον καθένα μας. Και τα παιδιά μας.
Αφορά δέκα χούφτες ήρωες (δεξιούς, αριστερούς, απολίτικους, πλούσιους, φτωχούς, χριστιανούς, εβραίους, άθεους) που πήγαν να πεθάνουν χαμογελώντας, για την Ελλάδα, χωρίς να νοιάζονται ή να φοβούνται ποια πολιτική φατρία θα δοξαζόταν ή θα ψηφοθηρούσε περισσότερο από τον θάνατό τους. Το μόνο που τους ένοιαζε ήταν εκείνος που ερχόταν απ` την απέναντι ράχη. Και του φώναζαν: «Δεν θα περάσεις ρε κερατά!!!» Και: «Αέραααα!!»
Τα γεγονότα βρε! Την ιστορία όπως την έγραψαν οι πρωταγωνιστές. Όπως την έζησαν οι παππούδες κι ο γονείς μας.
Κι απ` αυτήν ας κρατήσει ο καθένας το μήνυμα που λαχταρά η ψυχούλα του!
Χρόνια Πολλά. Επιστρέφω στο βιβλίο…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Όλα τα σχόλια είναι καλοδεχούμενα, ακόμα και όταν διαφωνείτε με τα αναγραφόμενα. Μόνος κανόνας, η στοιχειώδης ευγένεια και ο σεβασμός του συνομιλητή